Geheugen van Noord Commewijne
Hier worden de persoonlijke verhalen van de rechteroever verzameld. Ook verhalen van ex bewoners worden toegevoegd. We maken kennis met het dagelijks leven, uitdagingen, herinneringen, veranderingen en toekomstdromen.
Wij hebben heel hard gewerkt om ons op te bouwen
Ik ben mevrouw Dipai. Ik ben geboren in Commewijne en ik ben 56 jaar oud. De naam Dipai heb ik van mijn man; we zijn ondertussen al 41 jaar getrouwd.
De brilkaaiman en de talisman
Ik ben een allround gids en daar hoort ook bij dat je een kaaiman durft te pakken. Ik heb het op de zwamp van Frederiksdorp geleerd, vertelt Tony.
De ‘Londa ke Nach’, de dans van de jongen
Ik dans de ‘Londa ke Nach’. ‘Londa ke Nach’ betekent letterlijk ‘dans van de jongen’. Daarbij wordt een man verkleed als een vrouw; in een jurk, met make-up op en alles erop en eraan.
Het theater van Johanna Margarita
“Mijn vader had een bioscoop gekocht op Johanna Margaretha,” vertelt Saoed Abdoelrahman. “Als kleine jongen van amper 15 jaar, ging ik naar school maar ik moest ook meehelpen in de bioscoop als operator, terwijl mijn broer en zussen belast waren met de kaartenverkoop”.
Ik was bang voor de traditionele besnijdenis
Ik ben besneden door dokter Tjon a Hung, die een poli had op plantage Constancia.
Mijn vriend Andy de anaconda.
Sinds mijn zesde woon ik hier in Bakkie en inmiddels al dertien jaar. Ik heb hier veel meegemaakt zoals het graven van de Warappakreek en het leren kennen van wilde dieren.
Lieve schoonmoeder verborg medicijnen
Mijn schoonmoeder had het zwaar om haar kinderen te verzorgen.
Jagen in de zwamp en in het bos
Mijn vader was jachtopziener bij Landsbosbeheer, LBB. Mijn vader mocht een geweer dragen. Wanneer het zeeschildpaddenseizoen begon ging mijn vader op inspectie en ik ging altijd mee.
De kapua van Johanna Margarita
Mijn zwager bracht een keer een kapua mee. Het knaagdier was ongeveer een maand oud, heel klein nog. Hij groeide op bij ons in het dorp, gewoon tussen de mensen, en hij at van alles: vruchten, rijst, brood.
